De kleine dingen die voorbijgaan ...
Lieve Mensen die dit lezen,
Het schaamrood staat me op de kaken: alweer heel lang geleden iets gepost! En je moest eens weten hoeveel ideeën ik had! En inderdaad altijd een reden om te wachten! Het lijkt legitiem, maar dat is het niet! Ook al ben ik zeer goed in het verzinnen, een losse greep: 1. ja, moet praktisch zijn: eerst naar de winkel, dan heb 'k tijd genoeg. 2. eerst afwas en kijken wat eten vanavond 3. eerst zwemmen, zodat je niet moddervet wordt, ook al zou je liever eerst schrijven, nu is het goed weer! 4. eerst antwoorden op die mensen die me sms'je stuurde, je moet toch wat manieren hebben 5.....6.... 7.... enz.
Als ik dan bvb. met de fiets terugrij van zgn. dringende dingen, ben ik het kwijt wat 'k alweer wilde schrijven. Met de nodige ergernis, schaamte en onmacht. Is het altijd zo hevig ( die zelfhaat)? Gelukkig niet. Toch verdrietig gevoel! Goed, alles moet in kleine stapjes gebeuren: dus laat ik bescheiden zijn; ook bij mij gaat het vaak mis
Ben nu met camionet in Oostende! Eerste x sedert verbouwing! Eigenlijk is dit een overwinning. Maar ben er al sinds vrijdag 2 augustus! Elke dag ging ik schrijven en we zijn nu woe 7 augustus! Hetzelfde scenario als thuis: altijd een serieuze reden om aan het bloggen niet te kunnen beginnen! En echt: dat klinkt ook serieus: eindelijk eens zwemmen in de zee- minifiets monteren- orde scheppen- eindelijk een stukje lezen, het is nu toch vakantie- wat inkopen doen vooraleer winkel sluit- een babbeltje doen met de mensen naast mij ...Natuurlijk klopt dat: en moet toch geen onmens, bijna beul zijn voor mezelf! Maar bij echt niet veel tijd , laat 'k dan tenminse 3 lijntjes schrijven om goede wil te tonen! Dat is wat ik wil zien! Als goede 'teacher, mijn innerlijke moeder': 'luister naar mij, laat me niet in de woestijn roepen', 'ik ken je en weet dat je het nodig hebt'. Dus even die afgrenzing : nooit geleerd en nu kan ik het al lang op niemand meer steken! Steeds moet ik beducht zijn dat dit een zwak punt bij me is, tot laatste snik wellicht. En ja, het heeft met de eerste inprinten te maken in het leven. Maar het is maar in bewustzijn dat je er iets kan aan doen!
Nu nog een klein hoofdstukje over wat ik zie hier zittend in camionet observeren kon? Gisteren was ik boodschappen gaan doen. Voelde me eenzaam, ging naar het winkelcentrum in Bredene op mijn minifietsje en voelde me een beetje onnozel, niet goedgezind. De frisse lucht deed me uitwaaien waardoor ik mezelf en de mensen om me heen wat milder kon bekijken. Oef, kwam beter gezind terug. Da's maar een zeer summiere beschrijving. Maar is er toch één! Ook observerend vanuit camionetje kon ik opmerken dat mensen er soms het beste van maken, niettegenstaande alles en toestanden. Het troost me, blijkbaar zijn we allemaal met een stuk onmacht getekend!
Ik hou het hierbij voor deze post. Zal nu gaan zwemmen en wat zonnen op het strand.Ik draai de volgorde van de activiteiten eens om: deze ezel heeft zich al meerdere malen aan dezelfde steen gestoten! En het fietske staat al gemonteerd om wat glas weg te doen en naar de winkel te gaan. Eigenlijk is dat mis: het kan gestolen worden, onbewaakt. Dus alles steekt nauw: zal het in de camionet zetten, de tijd dat 'k weg ben: wordt het op de duur niet te ingewikkeld? Ik die zo graag een camionet wilde? Banaal om te lezen? Ja, misschien schaam ik me hiervoor straks ... ergens herinner ik me iets van' de kleine dingen die voorbijgaan'. Hoop er nog op terug te komen. Wil alvast zeggen dat ze niet zo klein zijn. Blijkbaar ... ,
Reacties
Een reactie posten